garbage gemors

garbage gemors

daar die kere dat jy weet jou huis is netjies en skoon
die vertrekke is sonder kreukels en gepak
soos presies-toegedraaide vierkantige boksies
wat kraaknuut lyk asof op ‘n winkelrak
wat jy dan nie aan wil dink nie
is die asblikke wat uit elke vertrek uitgedra is
en die emmers met kombuisafval en papiere en stof
alles opgegaar vir jou boksielewe
jy meen jy kan daarsonder klaarkom – die wete dat jou skoonmakermens presies weet
hoe jy sukkel om jou boksielewe sonder afval te leef
Gelukkig is sy die een wat oorskot en uitskot raakvat en uitwerp
op jou sypaadjie vir almal om te sien,
aangebied aan haar townshipgenote
wat grou in jou garbage gemors
voordat alles netjies presies volledig in die aslorrie na jou buitelewe weggeneem word

lewe warm vir die oomblik

droom jou droom as ‘n droom
en sien jou hart sweef
na eilande
opgemaak deur reuse hande met palms na bo
dromend verbeel jy die een eiland na die ander
waar jy omvou word
en uitegstrek lê
met hande vol vrede agter jou kop
dolksteek tref ‘n koue doodstyding
jou droom
dwarsdeur die warm hande
om soos ‘n swart stok in jou eiland van vashouhande
vas gevries te word
al wat jy kan doen
is om jou droom op te hou droom as ‘n droom
en te wonder hoe dit is dat hande wat jy gedink het die bakkies is van jou geluk
so skielik kan verwater

buite is dit anders

vroegoggend is die donker nie so stik
soos die middernag donkermaan nie

jy voel nie blind en bang vir die onbekende nie
nee, jy kyk uit jou kamer na die ooste se eerste lig
en begin wonder hoe die winterson gaan wees
jou kamerdonkerte is nie soos die ander donkertes wat jy ken nie
soos die kelderdonkerte wat tegelyk spokerig kan wees en storms kan uithou
of die restaurantdonkerte wat ander mense wegsteek, maar darem ‘n kers vir jou warmte
– of die donkerte in mense se borde waarna niemand ooit kyk nie
beter kan jy dit seker nie kry nie
as die bekende donkerte van jou tuin
toegevou deur groot bome en struike
in skakerings van donkergroenswart
dig teen mekaar
met al die donkertes in jou elke dag se lewe
wil jy vrede maak, sonder om te kies
alhoewel die oggenddonkerte
aan die oostekant die beste belofte het
van die ongesiene son
buite is dit altyd anders
van ligswart, ligblou, lig oranje, liggeel
tot die warmgeel van jou hele dag

om op te hou tik

Die vingers op die sleutelbord gaan  al viniger
gesout agter die kop aan
vol van gedagtes
wat soos wolke in ‘n wwind aangejaag word
die vingers spring rond, spacebar elke paar letters,
backspace hier en daar,
en gaan vasberade, doelgerig, op drie rye wit letters
aan en aan en aan
die vingers is aangesê om die geel bladsye te vul
nou nie geel soos in oudgeel nie, maar soos in goudgeel,
die kleur van die E-papier wat gewoon die oog van die tikker intrek en troos:
hierop kan jy mooi bladsye laat uitkom;
sleutels vol van jou gedagtes
die tikker laat sy vingers loop, stop elke paar sekondes om te save
want o weë, die gedagtewolke waai sterk,
word deur warrelwinde aangejaag
en jy wil niks verloor nie
dis die vingers wat die aksie moet vries
die vingers, die punte waardeur gedagtes op papier uitloop
die vingers wat die vrede wil voel van klaar wees:
klaar getik; gedagtes leeg geloop
na die aksie laat die tikker sy skouers sak
sy vingers rus,
sy aandag wegskuif van die abstraksies in sy kop
gevries in swart krulletjiesfont
en wat nou voortlewe op ‘n geel skerm
die tikker sit met dankbaarheid –
hy het sy kop ontsnap
deur sy vingers, sy hande sy arms en sy liggaam:
sy lewe is nou in sy hande,
hy voel sy hartklop daar
die tinteling van vingers wat hom verlos het
om kopvry vrede te vind
waar hy daar sit