die mure het nie ore nie

die mure het nie ore nie

die kind kyk met sy oog
bestryk die een muur na die ander
skilderye prente almanakke en ornamente
alles afhangende

te midde van die oog
is daar die oor
wat sy sou kon oop maak
vir verbeelde geluide van muurbehangsels wat stil bewus is
van die rotte wat dorp stig in die plafon
en die vogels wat die reen vier in die boom
namens die budgies wat hulleself vas-getweet het in hulle twitterhok

hoe sy ook al sy
mure het nie ore nie want die luisteraars het hulle eie mure nie
mure het wel oge
maar hulle kyk met starre blikke ander pad

Moltrein vol blinde oë

In die treinmaag belyn mense die wande al swewend

terwyl blink wiele spoorstawe wegskuur

Grotligte skyn van swart mure af

hulle geel ligte op die maagvloer van die trein

Mense sit daarna en kyk en wieg oor hulle belange –

jong maeres wat met skerp en hongerige oë koerante verslind

gryses wat sluimer in mekaar se verbeelde arms

die speeltoneel waar selfs die bifokale brilkykers wat voor sit

nie eers die swart sleepsels sien nie

Manhattan se moltrein, 6 7 06

Kriek se swaarkry

Oorvertelling van die Nederlandse stories uit Toon Tellegen se boekie “De genezing van de Krekel” 2006, Amsterdam Querido’s Uitgeverij. [elfde druk]

[NB aangebied vir inspirasie; kopiereg berus by die skrywer en uitgewer]

Een oggend aan die begin van die somer sit Kriek in die gras voor sy deur en dink: ”Ek is tevrede. Ek is vrolik en tevrede”. Hy leun agteroor en maak sy oë toe en tjirp saggies die liedjie wat hom te binne skiet.

Opeens voel hy iets vreemds in sy kop. Iets wat hy nog nooit gevoel het nie. Iets dofs. Dit sit in sy hele kop.

Die gevoel is stil en maak geen geluid nie.

Kriek is verbaas – hy tik aan sy kop – hallo – maar dit bly stil

Dis ‘n swaar gevoel – Kriek ken dit nie – hy skud sy kop – niks gebeur nie – dit sit vas in sy kop dink hy.

Kriek leun op sy arms – hoe sou hierdie gevoel in sy kop gekom het? Dink hy. Dis ‘n groot, onwrikbare gevoel, dink hy.

Die gevoel begin binne sy kop aan te druk – dit druk van agter teen sy oë.

==

Kriek kyk na die grond – hy was heel ernstig toe mier daar aankom. Ken jy gevoelens vra hy vir mier – ja sê Mier.

Ek het hierdie swaar onwrikbare gevoel sê Kriek – ja, sê Mier – dis ‘n somber gevoel – jy is somber, sê Mier.

Maar ek is vrolik! Nee sê Mier, jy is nie vrolik nie, jy is somber!

Hierdie kan nie wees nie, sê Kriek – Mier sê hy moet loop – dit kan nie wees nie sê Kriek – ja sê Mier, alles kan, elkeen is wel iets.

==

Olifant is op soek na ‘n klein boom. As hy in ‘n klein boom klim, kan hy nie uitval nie.

Woelmuis wys hom ‘n klein boom – met moeite klim olifant in die klein boompie – help skree hy en val darem nie te vêr nie, uit die boom uit.

Bome is ingewikkeld, sê Olifant, ingewikkeld en onoorkombaar

==

Die kriek stap in sy huis heen en weer. Hy dink aan die somber gevoel in sy kop.

Hy gaan sit met sy kop in sy arms. Hy dink na oor somber. Hy weet nie wat dit is nie, wel dat dit erg is. Hy probeer dink waar dit vandaan kom. Kom u van die maan, vra hy. Daar is geen antwoord nie.

Miskien is dit ‘n onsigbare gevoel? Maar dan hoe kan dit so swaar wees? En as ek in my kop kon kyk, lyk dit seker groot en swaar en grou.

Wat is hierdie eintlik, dink Kriek. Wie is ek? Die sombere gevoel gee op daardie oomblik ‘n enorme tree.

Na ‘n tyd kom daar trane in Kriek se oë. Hy voel hoe hy verdrietig word. Hy voel hoe sy kop ‘n groot steen/klip word wat hy moet optel – ek moet dit optel, dink hy. Anders sal dit afrol tot onderaan die helling, en wat daar is weet hy nie.

Die somber gevoel klop teen die kant van sy kop – wil jy uit, vra Kriek – ek het nie beswaar nie – hoe wil jy uit? Hy maak sy oë toe en sien hoe ‘n groot swart massa modder by sy ore uitkom. Toe hy sy oë oopmaak het niks gebeur nie.

Jy is onwrikbaar, dink Kriek. Hy klap teen sy kop. Gaan weg, sê hy.

Die somber gevoel neem niks hiervan ernstig op nie.

==

Die son gaan onder, en Kriek voel moeg. Die somber gevoel sit onwrikbaar in sy kop.

Kriek maak aandete – ‘n pot met soet grasstingels. Kriek dink aan sy gevoel – hy skud sy kop – dankie vir die maaltyd, somber gevoel in my kop. Ek moet nie so praat nie, dink kriek – netnou word die gevoel boos. Somber en boos, dit klink gevaarlik.

Kriek stap na buite en kyk na die sterre – ek wil nie huil nie, dink hy. Laat die somber gevoel huil, maar nie ek nie.

In die huis gaan lê hy op sy bed –  kop onder die kussing – hy is alleen met sy somber gevoel – alles hang van my af, dink hy.

In die middel van die nag hoor Kriek iemand in sy kamer kom. Dis galwurm wat sonder meer vir hom sing en dans. Kriek kruip onder sy bed in en kan nie vir galwurm sê hy is somber nie. Galwurm het mooi gedans, maar kriek het nog nooit so verdrietig gevoel as toe nie.