en toe kom die pienk terug

die stomp yster wat eers net gele het
en deur mensehande opgelig is

knars toe die wit vinger morsaf

met lote van are en bloed 

hang die nael af

en reik terug na die hand

waar hy hoort

nael en al van die vinger is al swart van afskeid

toe die dokter se fyn naald en garing die bloed keer

en pienk van lewe terugbring

in die vinger van een mens

en die harte van so baie ander

 

die man sit 

die man sit

styf teen die een wat pas haar lippe rooi gemaak 

met sy eie afwagtende mond

die man streel 

die oppervlak van haar een arm

met sy oë blink 

agter sy hande aan

die man tas

met sy rimpelhande op haar elmboë 

om die verleentheid van sy mistastings

te verdoesel

die man steek

sy geheim weg

dat hy eintlik tekens soek

dat dat sy eie lewe voortloop 

ongeag hierdie verblyf 

van sy hande en oë op haar

rooi kolle

wat presies soos syne lyk